Hoeveel likes vervangen een arm op je schouder?

LIKE

Soms verbaasd het me. Onze samenleving waar het af en toe lijkt dat men het hart op de tong heeft. Waar zoveel gedeeld wordt, zoveel gezegd kan worden.
Ook op de sociale media ben ik soms verbaasd hoe makkelijk behoorlijk intieme dingen gedeeld lijken te kunnen worden. En dan denk ik even: ‘blijkbaar worden we opener, kunnen we zaken makkelijker delen.’ En ben ik nog wat ouderwets, dat ik wat meer schroom heb om mijn persoonlijke zaken zo aan het wereld wijde web toe te vertrouwen.

Maar, hoewel dat laatste misschien waar is, blijkt dat we makkelijker zijn in het delen van persoonlijke issues toch vaak een farce. Wat we delen op de sociale media is van een andere orde als werkelijk intiem contact. Medeleven krijgen op facebook is fijn, een rits aan aardige berichtjes of veel likes kan even een goed gevoel geven, maar hoeveel likes vervangen een arm om je schouder? En hoeveel steunende online one-liners, iemand die je in de ogen kan kijken en luistert naar waar het werkelijk omgaat?

Met enige regelmaat krijg ik een verhaal te horen waarvan de persoon in kwestie aangeeft: ‘Dit heb ik nog nooit eerder aan iemand vertelt’. Een enkele keer is dat daadwerkelijk het geval, en is er eindelijk de ruimte en veiligheid ontstaan om het hele verhaal te vertellen.
Vaker heeft iemand al wel eerder het verhaal verteld, maar niet eerder het idee gehad dat het werkelijk gehoord werd. Misschien wel de gebeurtenis van het verhaal verteld, maar niet kunnen delen van wat er werkelijk aan emotie achter schuil ging.
Zoals laatst dat echtpaar, waar zij zei: ´Ik wist hier wel iets van, maar zo heb ik het nooit gehoord. Ik heb nooit begrepen dat het zo erg voor je was.´ Of de moeder die tegen haar dochter zei: ´Ik wist niet dat je daar nog steeds mee zat, en dat het je zo diep zit. Ik zou graag je zorgen van je wegnemen.´

Hoe een open deur dit misschien ook lijkt, wil ik toch nog eens een lans breken voor het werkelijk naar elkaar luisteren. Het blijkt in de praktijk dat wij hier nog zoveel in te leren hebben.
De volgende keer wanneer je iemand spreekt (waar je iets meer in wilt investeren), vraag dan eens door. Kijk of je voor dat moment je eigen verhaal en je eigen opvattingen aan de kant kunt schuiven en werkelijk aandacht kan geven aan de ander.
wat is het verhaal van diegene en wat heeft die nodig? Kan je de ander begrijpen? Kan je een moment wachten met bemoedigingen en adviezen en eerst horen waar het de ander werkelijk omgaat?
Vaak wordt het krijgen van begrip als meer steunend ervaren dan het krijgen van advies. Bovendien kan een advies verkeerd vallen. Wanneer je eerst goed hebt begrepen waar het precies omgaat kan je advies beter aansluiten.
Daarbij landt een advies beter als iemand zich eerst begrepen heeft gevoeld, en heb je dus meer kans dat er ook wat met je advies wordt gedaan.

 

Reacties gesloten.